Në fillim, dukej si pleh. Një grumbull pajisjesh të lëna në buzë të një shkëmbi. Litar, një xhaketë e grisur, një elektrik koke i thyer. Të gjitha të vendosura shumë pastër për të qenë një aksident. Xhasperi ndaloi, dëgjoi. Nuk kishte zëra, as hapa, vetëm era që përplasej pas shkëmbit dhe zhdukej te pemët poshtë. Vendi të jepte një ndjesi të keqe. Nëse dikujt do t’i binte çanta, ajo do të rrëshqiste. Nëse stuhia do ta kishte shpërndarë, gjërat do të ishin kudo. Por kjo dukej e skenuar, sikur dikush e kishte lënë aty dhe nuk ishte kthyer më kurrë.
Ai u afrua. Çanta e shpinës ishte gjëja më e pastër aty. Jo e re, thjesht më pak e shkatërruar se pjesa tjetër. Xhasperi u ul pranë saj, duke pasur kujdes të mos e zhvendoste peshën e tij pranë skajit të greminës. Ai priste gjëra normale: një shishe uji, ushqime, një hartë, një thikë të lirë. E hapi dhe ngriu. Jo prej gjakut, jo prej ndonjë gjëje të dukshme, por sepse brendësia nuk kishte pajisje ecjeje. Ishte e organizuar: qese plastike, enë të vogla të vulosura, një mushama e palosur, një rrotull teli të hollë dhe sipër një shënim i shkruar shpejt. Shkrim i rëndë, sikur stilolapsi po dridhej.
Sytë e Xhasperit lëvizën nëpër rreshta. Fyti iu shtrëngua. Shënimi nuk lexohej si një tabelë paralajmëruese që njerëzit vendosin nëpër shtigje. Lexohej si një mesazh që dikush e kishte shkruar për një person të vetëm dhe më pas i kishte mbaruar koha. “Mos zbrit poshtë. Ka dalë jashtë. Nuk është qen. Ka qenë i qetë.” Xhasperi e rilexoi edhe një herë, duke shpresuar se e kishte keqkuptuar. Pastaj një rresht tjetër: “Nëse e dëgjon, mos e kërko.”
Era goditi përsëri shkëmbin dhe pemët poshtë lëvizën si një valë e vetme e errët. Xhasperi ndjeu një dëshirë të çmendur për të qeshur. Një shënim në një çantë shpine, por duart e tij nuk ndjenin dëshirë për të qeshur. I ndjente të ftohta. Ai u detyrua të vazhdonte kontrollin e çantës sikur provat do ta bënin këtë situatë të kishte kuptim. Kishte një etiketë të vogël metalike të kapur pas një qeseje. Pa emër, vetëm një numër i shkruar me markera. Një qese tjetër kishte një erë të lehtë kimike. Dhe e futur në xhepin anësor, një telefon i vjetër. Bateri e vdekur.
Xhasperi shikoi sërish përreth. Ende askush. Pastaj dëgjoi diçka nga pylli poshtë. Jo zë. Një lloj fishkëllime të ulët, sikur ajri po tërhiqej përmes diçkaje të ngushtë. Ai priti. Heshtje. Pastaj erdhi përsëri, këtë herë më afër. Truri i Xhasperit u përpoq ta emërtonte: dhelpër, dre, zog, por nuk ngjante me asnjërin prej tyre. Tingëllonte gabim, sikur diçka po ushtronte një tingull që nuk e njihte plotësisht.